İbn Rüşdcülere Cevap

Çevirmenin Önsözü

Aklın Birliği Üzerine İbn Rüşdcülere Cevap
De Unitate Intellectus Contra Averroistas

Giriş

I. İlineksel Aklın Birliği Hakkında Aristoteles’in Düşüncesi

II. İlineksel Aklın İnsanla Olan Bağlantısı Üzerine Diğer Peripatetiklerin Düşüncesi

III. İlineksel Aklın Birliğini Sınamada Kullanılan Mantıksal Yollar

IV. Tüm İnsanlarda Aklın Bir Olması Gerektiğini Savunanlara Tenkit            

V. Aklın Çokluğuna Karşı Olan Tezlerin Çürütülmesi

Lügatçe

Kaynakça

Thomas Aquinas (1225-1274)

Aquinas, Aquinumlu anlamına gelir. Aquinum’da (İtalya’da şimdiki Aquino Kenti) 1225 yılında doğdu. Napoli’deki studium generale’de (Ortaçağ’da meşruiyetini Papalık’tan alan ve o zamanlar henüz üniversite seviyesine ulaşmamış okullara verilen isim) özgür ilimler temelinde eğitim aldı. Bu okulda, hocası Petrus de Ibernia (İrlandalı ya da Hibernialı Petrus) sayesinde, Aristoteles’in ve aynı zamanda Aristoteles felsefesinin en meşhur yorumcularından olan İbn Rüşd’ün yapıtlarını tanıdı. 1244’te Dominiken tarikatına girdi ve keşiş cübbesini burada giydi. 1245 ile 1248 yılları arasında Paris’te, bir diğer önemli Aristoteles tefsircisi olan Albertus Magnus’un öğrencisi oldu ve daha sonra onunla birlikte Köln’e gitti. Orada bir teoloji hocası olarak akademi dünyasına girdi. 1252’de Paris’e geri döndü. 1257’de Paris Teoloji Kürsüsü’ne kabul edildi. İlk felsefi eseri olan De Ente Et Essentia’yı (“Varlık ve Öz Üzerine”) bu dönemde yazdı. 1259 yılında İtalya’ya döndü ve Papalığa bağlı olarak çeşitli kentlerde (Anagni, Orvieto, Roma, Viterbo) üniversite hocalığı yaptı. 1265’te Summa Contra Gentiles (“Putperestlerin Yanlışlarına Karşı”) isimli dinî risalesini tamamladı. 1268’de Paris’te yeniden görevlendirildi. Burada Aristoteles’in, İbn Rüşdcü Hıristiyan yazarlar (Sigerius de Brabant gibi) tarafından yanlış yorumlanmasının Kilise çevrelerinde yarattığı rahatsızlığın önüne geçmek ve Aristoteles’in düşünceleriyle İbn Rüşdcülerinkinin özdeş olmadığını göstermek için harekete geçti. Aristoteles kozmolojisinin doğru anlaşılması ve özü itibarıyla da Hıristiyanlıkla ters düşmediğini göstermek için polemik yazıları ve yorumlar yazmaya koyuldu. 1272 yılında İtalya’ya geri döndü. Kardinal adayı olarak Papa X. Gregorius tarafından İkinci Lyon Konsili’ne çağrıldı. Lyon’a gitmek üzere çıktığı yolculukta hastalandı ve Fossanova’da öldü (1274). Ölümünden sonra Papa XXII. Johannes’in girişimleriyle 1323 yılında Avignon’da aziz ilân edildi. 1450’de gıyabında Angelicus ve 1567’de Doctor ünvanları verildi. 

Levent Keskin

1987 yılında ODTÜ, İdari Bilimler Fakültesi, Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi Bölümü’nden mezun oldu. Özel sektörde çalıştı. 2003-2007 yılları arasında İstanbul Üniversitesi, Edebiyat Fakültesi, Eskiçağ Dilleri ve Kültürleri, Latin Dili ve Edebiyatı Bölümü’nde lisans programını bitirdi. Aynı üniversitenin Sosyal Bilimler Enstitüsü’nde “Sürgün Sonrası Eserlerinde Ovidius’un Ruh Hali ve İmparator Augustus ile Çatışması” tezi ile 2010 yılında yüksek lisans, “Urbanitas’ı Anlamada Petronius’un Satyricon’u Üzerine Bir Karakter Çözümlemesi” tezi ile de 2015 yılında doktora programlarını tamamladı. Latinceden Genç Plinius’un Mektupları (I-IV) (G. Plinius Caecilius Secundus); Attika Geceleri (Seçmeler) (Aulus Gellius); Kısa Roma Tarihi (L. Annaeus Florus); İyilikler Üzerine (Seneca); Zihnin Tanrıya Yolculuğu (Bonaventura); Paganlara Karşı Hıristiyanlık Savunusu (Tertullianus) ve Teselli Üzerine (Seneca) çevirileri Doğu Batı Yayınları tarafından yayımlandı.